Rechtsstaat Wonderland: een tragikomedie in toga

Proloog

Wat hier volgt is niet bedoeld als pleidooi voor mijn eigen onschuld, daar hebben de rechters in twee instanties iets over gevonden en in die wedstrijd valt niets meer te winnen.

Het is ook geen wraakstuk, hoewel ik begrijp dat iemand die er minder lang over heeft nagedacht het zo zou kunnen lezen. Dit is iets anders.

Het is een poging om te beschrijven hoe een Nederlandse rechtsstaat in de praktijk werkt, wat zij meeweegt en wat zij naast zich neerlegt, en waarom dat er wellicht ook voor jou ooit toe gaat doen.

Hoofdstuk I De breuk — mei en juni 2019

In mei en juni 2019 viel het doek. Niet plotseling, niet luidruchtig, met de afgemeten beslistheid waarmee mensen iets uitspreken dat ze maandenlang in stilte hebben uitgerekend.

Mijn ex maakte duidelijk dat het wat haar betreft mooi was geweest, en niet veel later bleek mijn broer aanzienlijk eerder in beeld te zijn geweest dan ik destijds dacht.

Het contact met de kinderen bleef tot november 2019 grotendeels intact. Tegen december stond ik op de verjaardag van mijn jongste voor een dichte deur.

Dat is, als ik er nu op terugkijk, het moment waarop alles wat erna kwam al was begonnen.

Er is één e-mail die ik bewaar omdat ze achteraf alles in het juiste daglicht zet. Augustus 2019, drie maanden voor de eerste dichte deur, vier maanden voor het eerste politieverhoor.

En ja wij zijn er voor je, had je niet verwacht he. Vond het enorm lastig om onze oudste dochter bij je op zolder te zien toen en mijn moeder zei ook dat het beter is om niet met elkaar door te gaan met al die ruzies. Blij dat er in elk geval niets geks is gebeurd.

Lees het rustig terug. ‘Blij dat er in elk geval niets geks is gebeurd.’ Diezelfde zin zou vijf maanden later, in een aangifte, een andere lading krijgen.

Het tussenliggende halfjaar staat niet in de stukken. Wat in de stukken wel staat, is wat de rechter bij vonnis als feit heeft aangenomen.